MYATOM aktywuje 14 grup mięśniowych w 14 minut.MYATOMaktywuje 14grup mięśniowych w 14 minut.

Dorastałem w wiosce w regionie Walencji, liczącej nieco ponad tysiąc dwieście osób. W jednym z tych miejsc, gdzie wszyscy się znają i nikt nie wyjeżdża bez ważnego powodu.

Mój ojciec montował sufity. Ozdobne sztukaterie gipsowe, płyty kartonowo-gipsowe, wykończenia, które zmieniały gładki sufit w coś z charakterem. Rzemiosło z tych, które wykonuje się obiema rękami i po którym widać, kiedy jest zrobione dobrze. Od młodości byłem z nim. Nauczyłem się, że dobrze wykonana praca ma określoną fakturę. Że nie kłamie. Że jeśli coś nie jest zrobione dobrze, prędzej czy później to widać.

To zostaje w człowieku.

Potem przyszły trudne lata. Nam, prawdę mówiąc, poszło lepiej niż wielu — bywały tygodnie, gdy inni zamykali, a my wciąż pracowaliśmy. Ale były dni, gdy pracy nie starczało dla dwóch.

Mój ojciec miał firmę do utrzymania. Był rok 2013. Miałem 26 lat i całe życie przed sobą.

Całą pracę pozostawiłem ojcu, aby miał codzienny dochód. I po raz pierwszy w życiu opuściłem swoje miasto. Nie zrobiłem tego z odwagi. Zrobiłem to, bo tak należało zrobić. Pojechałem do Madrytu.

Poznałem ją w Walencji. Jechała do Madrytu na studia magisterskie z żywienia i treningu sportowego — prawdziwe wykształcenie w zakresie zdrowia i wydolności fizycznej, nie opinia, lecz fachowa ocena. Rzuciłem wszystko i pojechałem z nią. To było szybkie. To było impulsywne. I okazało się najlepszą decyzją, jaką podjąłem bez zbytniego namysłu.

Trenowałem od czternastego roku życia. Wiedziałem dokładnie, jak czuje się mięsień, gdy naprawdę pracuje — i jak się czuje, gdy nie pracuje.

Pewnego dnia wróciła z czymś w oczach, co od razu rozpoznałem.

Kiedy ktoś z takim wyczuciem i taką energią mówi, że musisz coś zobaczyć — jedziesz.

Pojechałem.

To było popołudnie na Universidad Europea de Madrid. Sala wykładowa. Kilkoro studentów z tego kierunku. Mężczyzna z akcentem, którego nie umiałem umiejscowić — mieszkał w wielu krajach, swobodnie mieszał języki — i jego partnerka, która mu pomagała. Powiedział, żebym się przebrał, żebym założył pod spód obcisłą odzież techniczną. Założyłem bieliznę sportową, on zwilżył elektrody i nałożył mi kamizelkę.

Byłem sceptyczny. Spędziłem zbyt wiele lat na siłowni, żeby łatwo się ekscytować. Ale zanim jeszcze mi ją założyli, widziałem już twarze pozostałych studentów, gdy wychodzili.

To był wyraz twarzy, którego nie da się udać. Szeroko otwarte oczy. Bez słów. Jak u kogoś, kto właśnie poczuł coś, co nie miało jeszcze nazwy.

Kiedy urządzenie ruszyło, wrażenie było dziwne. Nigdy wcześniej nie czuło się czegoś takiego w całym ciele naraz.

A kiedy intensywność wzrosła i przyszedł pierwszy silny skurcz — skurcz mięśnia, który nie pochodził z Ciebie, lecz z zewnątrz, który sięgał włókien nigdy wcześniej tak nieodczuwanych — samo mi się wyrwało:

To nie jest normalne.

Nie wiedziałem jak. Nie wiedziałem dlaczego. Ale w tamtej chwili wiedziałem, że to musi zadziałać. Za wszelką cenę.

Następnego dnia to się potwierdziło: zakwasy, jakich nigdy wcześniej nie miałem. To nie był ból. To był niepodważalny znak, że coś zadziałało w zupełnie inny sposób.

Wyszedłem z tamtego popołudnia z pewnością i planem.

Otworzyliśmy studio w wiosce w regionie Walencji. Ona zajmowała się żywieniem. Ja treningiem. Elektrostymulacja i spersonalizowane żywienie — połączenie, którego wtedy prawie nikt nie oferował. Rezultaty potwierdzały to tydzień po tygodniu.

Odkryłem też coś o sobie: najbardziej podobało mi się to, że nie prowadziłem sesji.

To był moment, kiedy ktoś po raz pierwszy założył sprzęt i jego twarz miała dokładnie taki sam wyraz jak ja. I odkryłem, że jestem dobry w realizowaniu tego. Że wiedział, jak to wyjaśnić. Że wiedział, jak to sprzedać.

Była jedna klientka, która zapisała mi się w pamięci w sposób, którego nigdy nie zapomniałem.

Miała fibromialgię. Mieszkała niedaleko i słyszała o nas — ktoś jej nas polecił i przyszła. Była to postawna kobieta, z ciągłym bólem, która przyszła ledwie mogąc chodzić. Studio było na drugim piętrze bez windy. Wejście po schodach niemal sprawiło, że zrezygnowała, zanim jeszcze weszła.

Pierwsza sesja była najprostszą rzeczą, jaką kiedykolwiek zrobiliśmy. Założyła kamizelkę. Stanęła. Lekko ugięła kolana i trochę zgięła łokcie. To wszystko. Więcej nie mogła.

Ale przychodziła dalej. Raz albo dwa razy w tygodniu.

Półtora miesiąca później, może dwa, weszła pewnego dnia do studia. Usiadła. Zaczęła wiązać buty. I słowami, w których mieszała się radość i wzruszenie, opowiedziała nam, że opuściła jeden dzień treningu.

Bo malowała swój dom. Sama.

Maluję swój dom. Zmieniliście mi życie.

Od lat nie mogła normalnie unieść ręki. A pomalowała dom.

Dla niej było to osiągnięcie, jakiego nigdy nie uznałaby za możliwe.

To nie jest marketing. To się dzieje, gdy właściwa technologia trafia do właściwej osoby.

Kolejne lata przyniosły zmiany, których się nie spodziewałem. Rynek się skurczył. Związek się skończył. Był bardzo trudny okres — najgorszy finansowo w moim życiu. Próbowałem innych rzeczy. Nic nie ruszało, bo naprawdę mnie w tym nie było.

Dużo wtedy czytałem. To pomogło. Powoli z tego wychodziłem.

A kiedy wyszedłem, podjąłem decyzję, którą odkładałem od dawna.

Założyłem ze wspólnikiem własną firmę produkującą urządzenia do elektrostymulacji całego ciała. Nie sprzedawaliśmy sprzętu innej marki — produkowaliśmy go sami. Mieliśmy własny produkt. Mieliśmy rynek.

Ale było coś, czego nie potrafiłem rozwiązać.

Decyzje o tym, jaki ma być sprzęt, nie należały tylko do mnie. A kiedy dwie osoby nie widzą tego samego, produkt zawsze kończy jako coś mniejszego, niż mógłby być.

Wiedziałem dokładnie, jaki miał być. Każda elektroda. Każde złącze. Każdy detal.

I nie mogłem tego zrobić.

W 2024 roku podjąłem ostateczną decyzję.

Sprzedałem swoje udziały wspólnikowi. Odszedłem.

I zacząłem od zera. Sam. Bez wspólników. Bez zobowiązań. Bez nikogo, kto mógłby powiedzieć „nie" czemuś, o czym wiedziałem, że trzeba to zrobić.

Ze wszystkim, czego nauczyłem się przez ponad dziesięć lat produkcji w tej branży. Z tą listą, która nigdy nie przestała rosnąć. I z jedną zasadą, która od początku wszystko podsumowywała:

Nie będę oszczędzał na niczym, na czym oszczędzać nie wolno.

Nauczył mnie tego ojciec, montując sufity w wiosce liczącej tysiąc dwieście osób. Dobrze wykonana praca nie kłamie. Prędzej czy później to widać.

Dziś mam 39 lat. Dwie sesje tygodniowo po 14 minut. Bez siłowni. Bez obsesji.

86 badań klinicznych to potwierdza. Moje ciało, w wieku 39 lat, to udowadnia.

MYATOM jest zrobiony porządnie.

To jedyna obietnica, jakiej muszę udzielić.